در کنار مجالس و هیاتهای بزرگ عزاداری که باحضورتعداد زیادی ازمردم تشکیل میشود،به نظر میرسدمیبایست جمع های کوچک مذهبی و عزاداری هم  باقی بمانند.ازنظر تربیتی تشکّلهای محدود وکم جمعیت، مزیّتهایی دارند که در تشکلهای بزرگتر نمیتوان یافت.
 در مجمعی مذهبی که توسط مسجدی ها در یک مسجد محل، یا ازطرف چند جوان ونوجوان دریک محلّه کوچک تشکیل شده،مسئولیت پذیری و رشداجتماعی،بیشتری رامیتوان دید.دراین جمع های کوچک صمیمی معمولا اکثراعضا قسمتی ازکارها رابرعهده میگیرند وبا این فعالیتها؛همگرایی، کار گروهی و تضارب آرا و همدلی را تمرین میکنند.
ضمنا شناخت و تعلق خاطری که دربینشان وجود دارد باعث میشود درمشکلات زندگی مددکار هم باشند. پس بهتراست مجموعه های بزرگ قاتل جمع های بامحبت کوچک نباشند!

- روضه هاومجالس مذهبی خانگی هم که ازقدیم الایام دربین مردم ما رواج دارد وبه صورت هفتگی،ماهانه و مناسبتی با حضور همسایه ها و اقوام بانی مجلس، برگزار میشود از بسترها و ظرفیتهای  مناسب جمعیست، که دررشد فضای معنوی تاثیر بسزایی دارند