جون با وفا

جون مهربان!
غلام باوفا!

ماندی و ایستادی.
می توانستی بروی ازمعرکه. بروی و پشت سرت راهم نگاه نکنی! و با وجدان آسوده ، ادامه زندگیت را بگذرانی ، چراکه مولایت تورا دیگر آزاد گذاشته بود که بروی ...

ولی ماندی وایستادی و امامت را رها نکردی.
که برایت ادامه زندگی با حسین معنا داشت. و لحظه هایت با  امام ، خوب و خوش بود!هرچند زندگی بامرگ وشهادت!

چه خوش ترسیم کردی ،که این خانواده ،ازخانه نمی رانند،
حتّی نمیگذارند غصّه ای بر خاطرت نشیند و غباری بر دلت سایه بیفکندکه ؛نکند من را  رها سازند!
مگراینکه خود «رها» شوی!
 و خودت،خودت را نخواهی!
   
خوشا به حالت،
چه زیبا شد آخر کارت !
که هرکس پای این خانواده بماند،«معطّر»و«روسفید» می‌شود، رنگ عوض می کند!
می شود رنگش حسینی!
می‌شود از ایل و تبار حسین!

خوشابه حالت
جون باوفا!

غریبه گرایی و تنگ نظری شهرما

یکی ازاساتید اصفهانی میگفت که بعدازانقلاب فقط یک استاندار غیربومی اصفهان توانست دراصفهان مسئولیت اداره استان رابرعهده بگیرد که آنهم فقط شش ماه توانست دوام بیاورد!

به نظرمی رسد،استان وشهرما زنجان را دو ویژگی و نگاه نامعقول می آزارد و چرخه پیشرفت را کند و آهسته میکند.
از یک طرف،روحیه و صفت «غریبه گرایی» ،حضور مسئولان غیر بومی، را بسیار آسان و بی دردسر کرده است (که در نتیجه دایره حضور افراد محلّی را کاهش داده است)
و ازطرف دیگر«تنگ نظری» نسبت به همشهری های توانمند،  ورود به عرصه های مدیریتی را برای بومیان شایسته، سخت و دشوار نموده است.

می بایست ضمن حمایت از  مسئولان محلّی، جاده سنگلاخ و کم رفت و آمد! مدیریت بومی شایسته را ،هموار کرد.

(البته این مطلب به معنای نفی و نادیده گرفتن، زحمات مدیران غیربومی نیست)

ازسخنان خود امام حسین علیه السلام!

ازسخنان خود امام حسین علیه السلام


درکتاب سخنان حسین بن علی علیه السلام،آیت الله محمدصادق نجمی دوسخنرانی از حضرت حسین ع نقل میکند که درروز عاشورا ودر مقابل دشمن ایراد شده است.
امام حسین ع دریکی ازخطابه هااز ناپایداری وموقّت بودن دنیا،سخن به میان می آورند.گویا امام علیه السلام،یکی از علل جنگ طلبی لشگر دشمن را«دنیاطلبی» و وابستگی به آن می دانند و باسخنانی  از غفلت و دنیاگرایی برحذر می دارند.
جملاتی از این سخنان امام؛
🔻🔻🔻
بندگان خدا
اتّقوا الله
 واز دنیا در حذر باشید
که اگربنابود همه دنیا به یک نفرداده شود
یا یک فرد برای همیشه در دنیا بماند،پیامبران برای بقا سزاوارتر وجلب خشنودی آنان ،بهتر وچنین حکمی خوشایندتر بود.

ولی هرگز!
زیرا خداوند دنیا را برای فانی شدن آفرید که تازه هایش کهنه و نعمت هایش زایل و سرور و شادی اش به غم واندوه مبدّل خواهد گردید.
دون منزلی ست و موقّت خانه ای.
پس برای آخرت توشه ای برگیرید
وبهترین توشه آخرت تقواست.
واتّقوا الله لعلّکم تفلحون.
🔸🔸🔸

مجالس مجازی !

به نظرتان آیا امکان دارد بدون «حضور» در مجالس حسینی وبا ارتباط مجازی و ازراه دور  به همه ثمرات معنوی آن دست یافت؟!

*به نظر میرسد بسیاری از آثار تربیتی مناسک دینی واعمال مذهبی جمعی،با«حضور» در مکان های« واقعی» و گردهم آیی حقیقی مومنان اتفاق می افتد و برای دریافت کامل اثرات معنوی،دینمدار  میبایست گام بردارد وبادیگر مستمعین در مجلسی واقعی قراربگیرد وباآنها همنفس شود واز آن فضای نورانی بهره ببرد.
در نتیجه حضور جسمانی (و بالتبع ذهن وروح انسان) درمجالس معنوی فارغ از اثرات اجتماعی،عاملی مهم برای استفاده ازاثرات تربیتی فردی میباشد.
بااین وصف، عزاداری مجازی واحساس معنوی حاصله نمیتواند جایگزین مجلس طبیعی وعزاداری واقعی و عینی شود.

*هرچند بعد منزل درسفر روحانی وجود ندارد!!و میتوان ازپشت تلویزیون  وفضای مجازی وبدون«حضور جسمی» ازمجالس مذهبی(سخنرانی ها وعزاداری هاو...) بهره برد ولی در عزاداری تلویزیونی! استفاده حداکثری وبهره وافی وجود ندارد.چراکه گیرنده های مجازی، ذاتا  قدرت انتقال همه بهره ها و نتایج اخلاقی مجالس حسینی را ندارند.در ضمن تلویزیون با پخش سخنرانی ها وروضه ها وعزاداری ها ،درمخاطب نوعی«اشباع کاذب» ایجاد می کند واحساس سیری و عدم احتیاج (هرچند دروغین)را به وجود می آورد و مخاطبی را که درخود تشنگی معنوی احساس می کند، باسراب سیراب می کند!!

هیئات کوچک

در کنار مجالس و هیاتهای بزرگ عزاداری که باحضورتعداد زیادی ازمردم تشکیل میشود،به نظر میرسدمیبایست جمع های کوچک مذهبی و عزاداری هم  باقی بمانند.ازنظر تربیتی تشکّلهای محدود وکم جمعیت، مزیّتهایی دارند که در تشکلهای بزرگتر نمیتوان یافت.
 در مجمعی مذهبی که توسط مسجدی ها در یک مسجد محل، یا ازطرف چند جوان ونوجوان دریک محلّه کوچک تشکیل شده،مسئولیت پذیری و رشداجتماعی،بیشتری رامیتوان دید.دراین جمع های کوچک صمیمی معمولا اکثراعضا قسمتی ازکارها رابرعهده میگیرند وبا این فعالیتها؛همگرایی، کار گروهی و تضارب آرا و همدلی را تمرین میکنند.
ضمنا شناخت و تعلق خاطری که دربینشان وجود دارد باعث میشود درمشکلات زندگی مددکار هم باشند. پس بهتراست مجموعه های بزرگ قاتل جمع های بامحبت کوچک نباشند!

- روضه هاومجالس مذهبی خانگی هم که ازقدیم الایام دربین مردم ما رواج دارد وبه صورت هفتگی،ماهانه و مناسبتی با حضور همسایه ها و اقوام بانی مجلس، برگزار میشود از بسترها و ظرفیتهای  مناسب جمعیست، که دررشد فضای معنوی تاثیر بسزایی دارند